Ook al wilde ik meer schrijven, het kwam er niet van. Ik zat gevangen in mijn stilte, mijn bubbel. Ik trapte weer in de val van wegzakken in mijn diagnose.

Ik weet dat dit misschien wat dramatisch klinkt en sommige mensen mij niet helemaal zullen begrijpen. Maar zo’n inzicht kreeg ik weer een paar weken geleden. Ik was alleen maar bezig met mijn lijf, herstel en afspraken bij de fysio, acupuncturist of andere behandelingen. De hele dag was ik mij aan het bedenken: 

• Hoe ben ik opgestaan?
• Heb ik genoeg energie om de dag door te komen?
• Lukt het werken in de praktijk wel? Kan ik die yogales wel geven?
• Heb ik nog energie om te gaan wandelen of yoga te doen? Want ik moet toch wel bewegen voor mijn herstel!
• Moet ik toch niet even gaan slapen vanmiddag?
• Laat ik toch maar niet naar die afspraak gaan of een boodschap halen, want wie weet red ik het niet.
• Mijn arm of been doet het niet zo goed vandaag, krijg ik nu weer een terugval?

Als ik het nu zo opschrijf word ik er al moe van, maar zo ging het wel de hele dag in mijn hoofd.

Het is natuurlijk een beetje kort door de bocht door te zeggen dat als ik dit niet meer denk mijn lichaam dan ineens weer normaal functioneert, alleen is het wel zo dat wat je aandacht geeft groeit en ik was meer bezig met wat niet lukt dan wat wel kan.

Het is vaak makkelijk om het een ander te vertellen dan om het zelf toe te passen. Want ik weet vanuit de opleiding en na van mijn herstel in 2018 dat het zo werkt en in mijn praktijk en lessen leg ik dit vaak uit. Maar ik was het zelf een soort van vergeten. Ik zakte in de “slachtofferrol” en wist niet meer hoe ik het kon omkeren. De angst voor uitval aan de rechterzijde van mijn lichaam was continu aanwezig.

Een aantal gesprekken, luisterboeken en een behandeling en gesprek met mijn acupuncturist lieten mij weer terugkeren naar mezelf en wat er mogelijk is. Hierdoor kon ik mijn focus weer wat verleggen van de angst voor uitval naar balans zoeken en nagaan wat wel werkt.

Vorig jaar kreeg ik dus de diagnose FNS (Functionele Neurologische Stoornis)

Het is een erkende neurologische diagnose. Het wordt wel eens uitgelegd als een storing tussen de prikkelverwerking van de hersenen naar het zenuwstelsel. Er is geen probleem of schade in de hersenen. 

https://www.hersenstichting.nl/hersenaandoeningen/functionele-neurologische-stoornis-fns/

De klachten kunnen erg verschillen per persoon. Maar voor mij resulteerde het erin dat de rechterkant van mijn lichaam uitviel, zowel qua kracht als motoriek. Mijn spraak ging weer niet goed en mijn zicht aan mijn rechteroog werd ook veel minder. Ik had last van tremors/trillingen in mijn lichaam. Mijn temperatuurregulatie was helemaal van slag, dus de zomerhitte zorgde ervoor dat ik nog meer klachten kreeg. 

Een klacht waar ik mij pas na de diagnose bewust van werd was het steeds verslikken. We maakten er thuis wel grapjes over: vrouw stikt in eigen speeksel. Want op de gekste momenten verslikte ik mij. Ook bleef eten of supplementen die ik slikte in mijn keel vastzitten.

De diagnose FNS was zowel een opluchting, want het was geen herseninfarct wat we eerst dachten, maar ook iets waar ik niet zo veel mee kon.

Want hoe nu verder? 

Ik begon met fysio, ik paste alle dingen weer toe van o.a. de ergotherapie vanuit de revalidatie van 2018, ik liet mij behandelen door collega’s, deed yoga.

Maar het was niet duidelijk of het nu beter werd of hoe het verloop überhaupt zou zijn. Want ook dat kan per patiënt verschillen.

Dus ik paste mijn leven aan. In juli 2025 ben ik even helemaal gestopt met alles, daarna begon ik weer rustig in de praktijk te werken en gaf ik af en toe een yin yogales. Het lesgeven op locatie voor de VoetreflexPlus opleiding heb ik met pijn in mijn hart stopgezet.

Er leek weer vooruitgang in te zitten, dus ik ging weer wat meer doen wat weer resulteerde in een terugval. Vallen en weer opstaan.

Op oudjaarsdag 2025 werd ik ziek en ik kreeg flinke koorts, dit legde mijn systeem weer helemaal plat en januari lag ik er dus helemaal uit. Dit zorgde er voor dat ik weer in de angst schoot, zie je wel ik word niet beter, ik kan beter stoppen met alles en mijn praktijk sluiten.

Maar iets in mij wil elke keer toch weer het beste eruit halen.

En weet je wat mij opviel? 

Een belangrijke verschuiving in mijn denken. Ik dacht steeds: ik heb FNS. Ik heb een stoornis aan mijn zenuwstelsel.

Ik kan je bijna horen denken: dat heb je toch ook??

Hier begon mijn herstel: ik heb geen FNS, ik heb de diagnose gekregen FNS.

Dat is voor mij een verschil. Want als ik denk: ik heb FNS, blokkeert voor mij meer de stroming van energie, maar een diagnose is niet vast. Zeker niet zoals er bij mij geen hersenschade is of het zenuwstelsel voor de rest in orde is alleen niet goed functioneert.

Ja het klopt dat mijn zenuwstelsel behoorlijk uit balans is en gelukkig steeds meer herstelt. Ik mag zorgdragen voor mijn lichaam en een goede dag en week structuur aanhouden waarin rust, activiteiten, werk en vrije tijd een belangrijk punt zijn en ik mag elke dag nagaan wat ik voor mezelf en mijn herstel kan doen. Maar niet meer vanuit een angst en een verkramping.

Ik doe mijn ochtend oefeningen en meditatie niet om weer beter te worden, maar om te landen in mijn lichaam en de dag goed te starten. Dat is een andere mindset en hier lag voor mij een belangrijke verschuiving.

Ik heb mijn fysio afspraken van elke week naar om de week gezet om zo uit de cirkel te stappen van het idee: dit is chronisch. We hebben zelfs afgesproken om vanaf de volgende afspraak meer te gaan werken aan kracht en beweging ipv hands on op de tafel werken.

Zo verschuif ik de focus van ziek zijn en mijn klachten constant analyseren naar balans, herstel en ook wat wil mijn lichaam mij vertellen.

Want vanuit mijn opleidingen en het werken in mijn praktijk weet ik dat er vaak emoties onder een klacht zitten, maar de fysieke klacht leidt hier de aandacht vaak vandaan.

Ik kijk naar de rode draad in mijn leven en mijn emoties. Ik weet dat ik mijn lichaam en systeem lang overbelast hebt en dat ik door mijn klachten vanaf kleins af aan een systeem heb die zich sneller onveilig voelt en steeds aanstaat. Grenzen aangeven is meestal een uitdaging voor mij geweest (en soms nog)

En ondanks al mijn opleidingen, lichaamswerk, yoga, zelfontwikkeling en nog veel meer om op te noemen “trapte ik er toch weer in”

Alleen is het mooie dat ik het herken en bij elke “terugval” ik weer iets herken en leer van en over mezelf.

Zeker niet makkelijk, maar voor mij de enige manier om er mee om te gaan.

Op dit moment is het niet zo dat ik weer alles kan en er weer helemaal ben of geen klachten meer heb, maar het gaat zoveel beter dan 1,5 maand geleden. Ik ben ook gistermiddag gaan slapen omdat ik eergisteren uitgebreid moest winkelen voor een reis die eraan komt en dit toch wat meer energie vroeg dan ik dacht. Alleen ging ik op bed liggen, smeerde ik een essentiële olie om mijn systeem te ontspannen en dacht ik niet: ik moet slapen want anders gaat het niet goed. Maar ik nam de tijd om rustig wat ademhalingsoefeningen te doen en even te voelen wat er was. Ik viel in slaap en na een half uur was ik weer uitgerust. Ja ik voel mijn rechterkant nog steeds, de ene dag wat meer dan de andere. Dat is wel altijd een signaal wat aangeeft dat ik wat rust nodig heb. Dus daar luister ik zoveel mogelijk naar

Mocht je zelf klachten hebben, zorg er wel voor dat er eerst gekeken wordt wat er speelt. Ga naar de huisarts en/of specialist zodat je weet er met jouw lichaam aan de hand is of dat ze dingen kunnen uitsluiten.

Ik ben ook in het ziekenhuis en de MRI geweest om zo dingen als een CVA of MS uit te sluiten.

Mijn neuroloog was verbaasd dat ik in de maanden van wachten op definitieve uitslagen zelf aan de gang was gegaan met mijn herstel en niet had zitten wachten op wat zij zou doen na de MRI-uitslag. Maar zij vond het ook positief en gaf aan dat ze dit zeker toejuicht.

Maar weet ook dat er meer is dan de diagnose. Je bent niet alleen maar jouw diagnose, uitslag of klacht. En er is altijd een mogelijkheid om inzicht, balans of verbetering te krijgen in jouw lichaam, al is het maar een beetje.

Zoals ik gisteren in de yogales vertelde: jouw lichaam is elk moment op zoek naar balans, hoe kan jij het daarbij ondersteunen?

Liefs Monique