Het is net half 7 geweest als ik mijn yogamatje uitrol.

Ik besluit om weer eens het zuiveringsritueel vanuit mijn yoga opleiding te doen inclusief de bastrika ademhaling. En op dat moment komt er van alles opgang.

Het is een week geleden dat ik rigoureus mijn agenda van de praktijk bijna leeg veeg. En nu ik hier op mijn yogamatje zit voel ik dat het op tijd is. Het had niet langer moeten duren.

Deze blog: Openen, ben ik begonnen na mijn herseninfarct in 2018, om mijn herstel van mij af te schrijven en zo mensen op de hoogte te kunnen houden van hoe het met mij gaat. Maar nu schrijf ik dit omdat ik besef dat als ik zo door gegaan was als de afgelopen tijd ik weer uitgevallen was, misschien niet met een infarct maar mijn lijf gaf wel signalen af. Signalen die ik best wel aan de kant schoof elke keer.

Tja ik was wat moe, mijn huiduitslag (die echt al jaren weg was) kwam weer terug, mijn stoelgang was wisselend, ik werd wakker ’s nachts en kon niet meer in slaap komen, mijn gedachten bleven aanstaan, als ik opstond dan stond mijn rechteroog weer meer open (restverschijnsel van het infarct net als mijn rechterarm die toch meer de aandacht vroeg), als ik ging sporten kon ik daarna niet meer slapen en ik merkte dat ik de sportles niet meer zo goed mee kon doen. Volgens mij waren dat wel de belangrijkste. Maar het stomme was dat ik overal een uitleg voor had. Ik sliep wat slechter dus daardoor was ik meer moe, vanuit de Chinese Geneeswijze  (TCM) was wakker worden tussen 3-6 goed te verklaren aan mijn stoelgang en huiduitslag, en ik had meer brood gegeven en ik weet dat ik daar niet zo goed tegen kan, maar ja als ik opleiding gaf of tijdens de conventie in Kroatië kon het niet anders (allemaal excuses ) En ja ik had veel prikkels gehad de laatste tijd dus daardoor had ik wat meer last van mijn oog en arm. En dat sporten was niks voor mij te veel actie, ik moest gewoon weer meer yoga gaan doen (deed ik niet want ik had het te druk)

Nu ik dit zo typ moet ik eigenlijk wel lachen. Zo herkenbaar en ik ben er gewoon weer ingetrapt. En als ik eerlijk ben naar mezelf was dit al langer bezig dan alleen de afgelopen paar maanden.

Daardoor kon ik niet anders dan actie ondernemen vorige week.

Want voor sommige mensen kwam het als donderslag bij heldere hemel maar in mijn hoofd speelde het al langer.

Mijn praktijk ben ik gestart in 2006, dat ging toen erg moeizaam, ik was er klaar voor maar er kwamen weinig mensen. Ik ben toen gaan solliciteren in het kuurcentrum en besloot daarna de docentenopleiding voor de voetreflex te gaan doen (ja ook toen deed ik al veel dingen te gelijk, dat is een beetje een patroon bij mij)

Maar zodra ik ging lesgeven begon ook de praktijk beter te lopen (dus stopte ik in het kuurcentrum wat ik ook een lastige beslissing vond maar mijn lijf gaf het toen ook aan) en nu in 2023 loopt het eigenlijk te goed.

Want ook nu geef ik les, dat is iets wat ik super leuk vind, want kennis overdragen is echt mijn ding. Daarnaast is mijn liefde voor etherische olie en die kennisoverdracht wat uit de hand gelopen en heb ik daar ook een business mee en ook daar krijg ik energie van en voelt totaal niet als werk.

Ik merkte al wel een tijdje dat het veel was, maar ik kon toch niet met iets stoppen. Ik vind het allemaal zo leuk!

Alleen diep van binnen wist ik dat de praktijk na al die jaren mij niet meer zoveel energie geeft. Ik ben zo veranderd vanaf 2006. Ik heb zoveel bijgeleerd en ook als persoon ben ik veranderd, maar toch op één of andere manier bleef ik in de praktijk best het zelfde doen. Mensen vinden het zo fijn om hun verhaal bij mij kwijt te kunnen en daarna even te ontspannen, dus waarom zou ik daar mee stoppen! En cliënten komen al zo lang dus ik vond dat ik niet kon stoppen.

De afgelopen weken werden de signalen voor mij wel duidelijker, maar mijn hoofd kon er altijd nog een draai aan geven. Alleen vorige week kreeg ik 3 dagen achter elkaar zulke gesprekken met collega’s waarin het zo duidelijk was dat de manier van werken en leven zoals ik nu doe niet meer past bij wie ik werkelijk ben (zoals wij in de opleiding ook zeggen vanuit de TCM: jouw TAO lopen. Het pad die past bij jou in dit leven)

Dus ik kon niet anders dan een keuze maken en de cliënten in de praktijk met bijna 70% schrappen en aangeven dat de behandelingen anders vorm gekregen hebben.

Wat vond ik dat spannend! De meeste reacties waren heel lief en begripvol, uiteraard ook teleurstelling en sommige snapten er helemaal niks van en vonden het lastig. Het is allemaal goed en begrijpelijk.

Ik voelde gelijk een enorme opluchting want er kwam ruimte in mijn agenda en hoofd, maar ik voelde ook verdriet. Het was een stuk loslaten. Want vanaf 2006 was mijn praktijk toch altijd de basis geweest. Tijdens en na mijn herstel in 2018 kon ik wel weer beetje bij beetje beginnen met werken in de praktijk en het zo weer opbouwen. 

Ook al stop ik niet volledig, toch voelde het wel een beetje zo toen ik het besluit naar buiten bracht.

Deze ochtend op mijn yogamatje, tijdens de ademhalingsoefeningen komt er ineens verdriet omhoog. Een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Dat is loslaten en zijn met wat er is. Het is helemaal oké. Het hoeft niet opgelost te worden, ik hoef niets te doen alleen rustig mijn oefeningen doen en ademhalen.

Dat gaf ruimte en helderheid. Vorige week was het de enige juiste keuze om te maken. Door dingen los te laten komt er ruimte voor dingen die passend zijn. Door los te laten komen er ook emoties vrij zodat de energie weer kan gaan stromen.

Dingen die ik heel goed weet en vertel aan studenten en cliënten, maar ook weer goed is om zelf te ervaren.

Ook goed om te ervaren dat ik even weer in het vertrouwde spoor ben gaan lopen van wat ik vroeger deed. Meegaan met wat makkelijk en vertrouwd voelt, het idee hebben dat ik het allemaal moet doen en geen keuzes hoef te maken (want ik vind toch alles zo leuk, dus is het geen probleem)

Maar hierdoor heb ik opzij gezet wat goed is voor mij en mijn lichaam (want die geeft niet voor niets signalen af) en het is tijd om daar weer aandacht aan te besteden. 

Inmiddels ben ik er achter dat ik die rustmomenten mag pakken en inbouwen om zo beter de energie te laten stromen en daarvandaan op mooie en goeie ideeën te komen. (Ik merk de afgelopen week dat ik dat wel lastig vind om even “niks” te doen omdat ik weer zo gewend ben om in de 5e versnelling te gaan)

Ik mag mijn kennis, ideeën en verhalen nog meer naar buiten brengen om mensen zo te inspireren en bewust te maken, dat is mijn TAO

Dus toen ik vanmorgen het idee kreeg om de Blog weer op te pakken ben ik gelijk gaan zitten en heb ik het stemmetje in mijn hoofd gelijk de kop ingedrukt (nu moet ik wel elke week/maand een blog plaatsen), want misschien is deze Blog wel eenmalig of misschien ook niet.

Alleen dit verhaal moest ik delen.

Liefs Monique