Ik zat dit weekend in een klooster. Niet alleen, maar met 21 mooie vrouwen.

Voor de opleiding voetreflex waar ik les geef, mag ik ook een deel van de therapeutische weekenden geven die bij elk les-jaar horen. Afgelopen weekend was het de laatste keer voor mij dit les-jaar.

Vanmorgen toen ik buiten liep met de hond was ik een beetje aan het overdenken hoe het de laatste tijd geweest was voor mij. Het was namelijk best een drukke tijd met de praktijk, de lessen, workshops en weekenden geven. Dus het voelde een beetje als een afsluiting gisteren.

Terwijl ik dan terug denk aan alle mooie, ontroerende, verdrietige en soms heftige verhalen die ik de afgelopen tijd gehoord heb dan ben ik dankbaar dat ik dit allemaal weer mag doen. Dat ik die mensen mag begeleiden, prikkelen, een luisterend oor bieden en mag zien open bloeien. Ieder op hun eigen manier en hun eigen weg. Want als je steeds het zelfde pad blijft bewandelen zie je misschien niet de mooie mogelijkheden die er ook nog zijn.

Het laat mij ook zien hoe ik zelf gegroeid ben. 4 jaar geleden in februari gaf ik mijn laatste weekend voetreflex en daarna viel tijdelijk het doek voor mij. Mijn lichaam vond het genoeg geweest dat ik alleen maar in mijn hoofd bezig was (en af en toe wat in mijn lijf zakte) voor iedereen klaar stond en mijzelf eigenlijk vergat. Dus toen mijn hoofd er letterlijk mee ophield begon mijn reis. Van het diepe nul punt tot waar ik nu ben en hoe wordt het nog beter?!

Als ik dan o.a. dit weekend met die bijzondere mensen samen ben, hun worstelingen en soms ook weerstand zie en voel, maar ook de openbaringen, groei, openheid en dankbaarheid dan spiegel ik dat ook aan mezelf.

• Waar voel ik nog weerstand of waar worstel ik nog mee? Hoe is het met de verbinding met mezelf en mijn lichaam? (want dat verlies ik in de drukte ook nog wel eens uit het oog)
• Welke adviezen heb ik de laatste tijd aan mensen gegeven en hoe doe ik dat eigenlijk zelf?
• Waar wordt ik nu echt blij van?
• Welke mogelijkheden zijn er die ik nog niet voor mogelijk heb gehouden?

Steeds weer even de tijd nemen om te spiegelen en te reflecteren: Waar sta ik nu? Blijf ik op dit pad of zijn er nog meer mogelijkheden?

Het antwoord zoeken wij vaak buiten onszelf, maar wat als het antwoord in jezelf aanwezig is?

Wat als we alleen de tijd hoeven te nemen om even stil te zijn, een vraag te stellen en we het niet in hoeven te vullen, maar het antwoord er ineens is (via een ingeving, gevoel of iets wat je leest of iemand zegt)