Nee het is geen carnaval waar ik het over heb. Al is hier in het Zuiden het carnavalsseizoen wel begonnen deze week.

Een masker:
Het is ook wel een beetje raar want ik wil normaal zo puur mogelijk over komen. Dus niet dat als iemand mij op social media volgt en mij in het echt ziet dan denkt: is dit dezelfde persoon?!?!?
(Oké blijkbaar ben ik in het echter kleiner dan mensen denken als zij mij alleen online kennen)

De laatste tijd zet ik wel heel bewust een soort van masker op.
Daar betrapte ik mij van de week op toen ik in de ochtend mij in de badkamer aan het verzorgen was.
Terwijl ik mijn haren deed en mijn make up tevoorschijn haalde voelde het echt dat ik mij aan het “vermommen” was.
De laatste weken gaat het even wat minder met mijn gezondheid, de vermoeidheid is behoorlijk en mijn lichaam voelt erg verkrampt aan. Vooral de rechterkant was vorige week en deze week pijnlijk en tegelijk verdoofd. Mijn been en arm hadden minder kracht en de rechterkant van mijn gezicht voelde strak aan en bij het opstaan stond mijn rechter oog opengesperd.
Ook had ik overal kramp, in mijn knie, mijn been, mijn nek/schouders. 1 voordeel was wel dat het niet allemaal tegelijk was 😉 Zelfs de fysiotherapeut wist niet waar ze moest beginnen van de week.
Allemaal dingen die aangeven dat de FNS weer even extra de kop op steekt. Het lastige was dat het nu niet echt duidelijk was waardoor het kwam.
Geen duidelijke trigger, maar het was er wel.
Mijn dagen zijn dan vooral gevuld met wat werken in de praktijk of op de laptop en dan weer op de bank hangen en elke dag wel een dutje.
Het is gelukkig weer aan het afnemen, maar het was weer even een uitdaging.

Maar even terug naar het masker.
Van de week zei een cliënt tegen mij dat ze helemaal niet aan mij kan zien dat ik “ziek” ben. En dat ze het zo erg voor mij vond toen ze in de nieuwsbrief las hoe het ging.
En dat klopt, als jij mij niet zo goed kent en jij ziet mij in de praktijk of tijdens de yoga dan zal het niet zo goed opvallen.
Lang leve de make up. Want daardoor zie ik er toch een stuk beter uit. Dan plak ik er ook nog een glimlach op en dan is alles goed aan de buitenkant.

Ik doe dat bewust op die momenten.
Want met make up op is de vermoeidheid en zijn de donkere kringen toch minder zichtbaar. En als ik glimlach zien mensen toch minder snel dat ik moe ben of pijn heb.
In mijn werk heb ik wel vaak gemerkt dat mensen zich om mij gaan bekommeren of zich zorgen maken. Of mensen denken dan dat ik niet goed kan functioneren dus willen mij minder belasten.
Op zich heel lief natuurlijk, maar hun komen op consult of naar de yoga voor zichzelf. Dus dan maak ik het altijd wat minder erg als ze vragen hoe het gaat. Ik hou het wat globaal en breng het gesprek weer op hun.
Want voor sommige mensen is het ook handig om het over mijn ziek zijn te hebben, ze hoeven zich dan minder op zichzelf te richten. Het kan dan een goede afleidingsmanoeuvre zijn om niet te hoeven voelen hoe het met hun lijf en klachten is.
Soms ben ik daar zo goed in dat mensen daarna zeggen: o ik ben helemaal vergeten te vragen hoe het met je is.

Maar dat masker kan ook voor mijzelf goed werken.
Want als ik op de bank zit in mijn joggingbroek zo uit bed, dan vind ik het wel lastig om weer op gang te komen. Zeker als mijn lijf zo zwaar, verdoofd, pijnlijk en vermoeid is.
Met een goed luisterboek en een spelletje of wat handwerken vliegt de tijd voorbij. En daar is niks mis mee om te herstellen, alleen kan het ook een neerwaartse spiraal zijn waardoor ik niet van de bank af kom.
Dan is het goed om mezelf een schop onder mijn kont te geven en mij te verzorgen om zo toch wat te gaan doen.
Ik voel mij dan toch wat beter.
Het is goed om te blijven voelen wanneer ik het doe en of ik het zelf ook niet gebruik om mij beter te voelen of als ik op de bank hang mij minder te voelen en in die negatieve energie te blijven.
Wat heb ik nodig en wat kan ik doen? Hoe voel ik mij echt? Wat is een bijdrage voor mijn lijf en energie? Belangrijke vragen die ik mijzelf regelmatig stel.

Ik kies vandaag bijvoorbeeld heel bewust voor een dag op de bank in mijn joggingbroek en zachte trui. Morgen haal ik het “masker” weer tevoorschijn als ik op pad ga.

Ben jij je bewust wanneer je misschien een masker op zet?
Vraag jij jezelf wel af wat jij echt nodig hebt?