Hoe mooi is het dat als ik een les voorbereid er ook vaak dingen in voorkomen die ik zelf nodig heb.

Vorige week maakte ik de yin yoga les met het thema: Van ongemak naar gemak (van Dukha naar Sukha)
Iets wat ik vaak zie bij cliënten of yogi’s is dat we weg willen van het ongemak en ons vooral willen focussen op gemak. Vaak gaan we dan dingen doen om het ongemak te verdoven (zie een eerdere blog) met voeding, bingwatchen of dat soort dingen.

Wat als je bij het ongemak kunt blijven en dan kunt gaan voelen wat je nodig hebt.

Zeker niet makkelijk!
Want de afgelopen maanden loop ik alleen maar tegen ongemak aan. Toen in juli de rechterkant van mijn lichaam weer uitviel en de woorden niet gemakkelijk mijn mond uit kwamen was dat behoorlijk ongemakkelijk en erg frustrerend.
Ik wilde gewoon door blijven gaan, maar mijn lichaam floot mij terug. Ik moest mij focussen op wat mijn lichaam nodig had en dat was niet doorgaan zoals ik altijd gedaan had de laatste jaren.

Nu bijna 4 maanden verder merk ik wel meer gemak in mijn lichaam. Maar ook nog genoeg ongemak.
Vanmorgen stond ik een appel te schillen en dat was alles behalve gemakkelijk. Het mes vasthouden, de bewegingen maken, het kostte mij vandaag bijzonder veel moeite.
Als ik loop en ik merk dat mijn rechterbeen een eigen wil heeft en het dus alles behalve soepel gaat. Of tijdens de yoga lessen die ik volg en mijn bewegingen rechts vertraagd zijn of ik mijn been soms in de positie moet helpen. Om het nog maar niet te hebben over de spierkracht die ik vaak nog steeds mis aan de rechterkant.
Allemaal momenten van ongemak waarin ik met mijn neus op de feiten gedrukt wordt dat ik nog niet hersteld ben.

Alleen als ik kijk naar hoe het in juli was, dan ben ik blij met de verbeteringen die ik nu merkt. Ik kan weer behandelingen geven in de praktijk (al is het nog maar de helft van het aantal dat ik hiervoor gaf en werk ik meer met mijn linkerkant dan rechts) en yin yoga lessen geven. Ook mijn energie is stukken beter dan het deze zomer was.
Ik blijf dus ook steeds kijken en voelen wat ik nodig heb om nog meer te herstellen en vooral, zoals ik het in de lessen altijd noem, in mijn eigen midden te blijven.

Eergisteren op de behandeltafel bij een lieve collega van mij werd ik mij echt bewust van Dukha naar Sukha (van ongemak naar gemak)
Terwijl zij mijn rug behandelde en ik de verharde spieren voelden en de pijnlijk knopen in de spieren werd ik mij ook bewust van haar handen op mijn huid.
Een paar maanden geleden kon ik haar handen niet eens voelen, het was verdoofd. Zeker de rechterkant kon niet eens het verschil voelen tussen warm en koud water, meestal kon ik het water helemaal niet voelen, een aanraking werd ik ook niet gewaar.
Maar nu voelde ik de warme olie, haar warme handen en haar aandacht. En daardoor voelde ik mijn verharde en pijnlijke spieren. En dat was weer een stapje vooruitgang.

En zo breng ik dit yogaprincipe elke dag zoveel mogelijk in de praktijk.
Die appel schillen met ongemak laat mij merken dat ik nu weer genoeg kracht heb om het überhaupt te kunnen doen.
In de actievere yogales tussendoor een rusthouding nemen terwijl de rest van de groep doorgaat laat mij merken dat ik in ieder geval weer die actievere lessen kan doen.
Pijnlijke spieren voelen onder de handen van mijn collega of fysiotherapeut geeft aan dat de huid en het zenuwstelsel weer beter functioneert.
Maar het betekent ook dat ik sommige dingen toch moet laten, bijvoorbeeld een koffie date afzeggen met een vriendin omdat die prikkels teveel kunnen zijn op een dag om dan ook nog te kunnen werken.
Nee zeggen tegen een hele toffe opdracht op locatie omdat ik dat gewoon niet red door de lange reistijd en de lange dag.

Met meer gemak blijf ik bij mijn ongemak en ga ontdekken wat wel kan of hoe ik mijn lichaam kan ondersteunen zodat het ongemak minder mag worden.

Ben jij je bewust waar je ongemak probeert te vermijden? Wat kan jij doen om daar meer gemak mee te hebben?