Er wordt wel eens een vraag gesteld, wat deed je graag toen je klein was.
Hierdoor zou je inzicht kunnen krijgen in wat voor werk er bij je past.
Nu is het echt niet zo dat ik vroeger iedereen aan de voeten zat of zomaar iemand ging masseren, want dat is wat ik in mijn praktijk doe.

Maar toen ik er wat meer over na ging denken klopt het toch wel een beetje.
Ik zie mezelf nog alle beren in een rijtje op mijn bed zetten (want ik was absoluut geen poppenkind. Ik heb zelfs mijn moeders pop die ze trots aan mij gaf begraven in de tuin omdat ik vond dat de pop dood was😅) en dan speelde ik schooltje. Ik ging ze voorlezen of ik gaf les.
Dat is ook wat ik nu graag doe. Want sinds 2007 sta ik voor de groep in volwassen onderwijs (o.a. bij de opleiding oetreflextherapie & massage, maar ook als yoga docente) En ik kwam er achter dat het iets is wat ik graag doe. Kennis overdragen en mensen laten zien wat ze in zich hebben.

Ook bedacht ik mij dat ik het vroeger al fijn vond om verhalen te schrijven. Als we een opstel moesten maken op school hoorde ik de meeste kinderen zuchten, maar ik vond het heerlijk en kon nooit wachten om te beginnen.
Naast die schoolopdrachten was ik ook bezig met een verhaal. Ik had een map waar ik mijn papier in opborg en zo bezig was een “boek” te schrijven.
Helaas heb ik die map niet meer, want het lijkt mij zo leuk om dat nog eens terug te lezen.

Ik heb zelfs in mijn tienerjaren een prijsvraag van de Hitkrant gewonnen waarbij je een verhaal moest schrijven.
Hoe zou de ideale date eruit zien met de groep Bam to BamBam (wie kent ze nog😜)
De prijs was een etentje in Amsterdam met de groep bij een Chinees restaurant vlak bij de Dam. Ik heb die jongens mijn spijkerblouse laten signeren, maar die is ook ergens in de loop van de jaren kwijt geraakt) Bij mijn online zoektocht kwam ik deze foto tegen:

Een paar jaar geleden vatte ik het plan om een blog te beginnen. Het leek mij fijn om mijn ervaring met mijn herseninfarct op te schrijven en te delen. Juist omdat net na het infarct mijn spraak niet zo goed was en er soms woorden en zinnen uitkwamen die in mijn hoofd totaal anders waren. Maar schrijven ging goed.
Alleen ben ik op een gegeven moment weer gestopt doordat het dagelijks leven weer zijn “normale” ritme aannam, maar kon mijn blog toch niet opzeggen. Ik hield het abonnement aan, want je wist maar nooit.

Afgelopen juni/juli kreeg ik weer uitval en kwam ik weer thuis te zitten. Ook nu was mijn spraak niet echt top. Ik moest erg mijn best doen om de woorden en zinnen goed uit mijn mond te krijgen. En daarnaast functioneerde mijn rechterkant van mijn lichaam niet goed.
Ik kreeg de diagnose FNS (Functionele Neurologische Stoornis) en ben nu in oktober nog steeds niet helemaal opgeknapt en heb mijn werk als docent op de locaties stop gezet en werk op dit moment alleen in mijn praktijk en ben met mijn herstel bezig.

Een paar weken geleden begon het toch weer te kriebelen.
Zal ik weer wat gaan schrijven? Heb ik wel wat te melden dan? Moet ik mijn blog weer beginnen? Waar zal ik over schrijven? Mensen om mij heen zeiden wel vaker dat ik moest schrijven of juist een boek moest schrijven. (dat laatste vind ik nog wel wat teveel van het goede)

Ik heb dus besloten om de blog weer te openen.
Met een beetje zoeken op internet kwam ik wat leuke schrijfopdrachten tegen en de tip om gewoon eens 30 dagen wat te gaan schrijven met die opdrachten. Tadaa! Hier ben ik dan.
Zo zie je maar dat wat ik als kind deed toch nu ook nog graag doe. En deze opdracht heeft mijn genoeg inspiratie te geven voor deze blog.

Wat deed jij graag als kind en doe je nu nog graag? (of is misschien je werk geworden)