De blaadjes vielen, de dagen werden korter en mijn stemming werd steeds meer depressief. Alsof ik het niet meer tegen kon houden. Ik hoorde mensen praten over de mooie herfstkleuren, zoals mijn oma die er zo van kon genieten en vaak zei dat ze op dat soort momenten zou willen dat ze goed kon schilderen om de kleuren zelf vast te leggen. Of hoe gezellig het binnen is als de kaarsjes weer aangestoken worden in de donkere avonden.

Ik voelde het allemaal niet. Ik voelde eigenlijk niet zo veel en als ik wat voelde werd ik daar niet echt vrolijk van. Het was of ik gehuld werd in een deken van mist. De mensen om mij heen wisten het wel een beetje, maar ik deed ook mijn best om het niet te laten merken hoe depressief ik mij voelde en gewoon het dagelijks leven te leiden. Ik werd wakker en zette mijzelf ertoe om op te staan, al zou ik het liefst de hele dag in bed gelegen hebben met de deken over mijn hoofd. Ik ging naar mijn werk en plakte een glimlach op om zo de vriendelijke receptioniste te zijn en de mensen te laten denken dat ik een heel vrolijk en open persoon ben. Maar verder leefde ik in die mist. Ook als ik er nu aan terug denk heb ik eigenlijk geen idee hoe die periode echt was. Natuurlijk weet ik dat we van Utrecht naar Hoorn (Zwaag) verhuisde en we onze 1e woning kochten waar ik het heel fijn vond. Ik vond gelijk werk en deed mijn ding. Alleen staat die periode ook voor dat ik een weg kon zakken in die mistroostige gedachten en gevoelens. Dat ik het liefst onder mijn dekbed kroop om te verdwijnen. Op het ergste moment van die periode reed ik op een tweebaans weg vanaf Hoorn en weet dat er even die gedachten door mijn hoofd ging: als ik nu tegen die boom rijd dan hoef ik niet meer het dagelijks leven te dragen en ben ik de mensen om mij heen niet meer tot last……

Gelukkig had ik meer drang om te leven dan om het ook echt te doen.

Als het wel eens ter sprake komt (bijvoorbeeld met een cliënt die iemand in de omgeving heeft die depressief is of zelf depressieve gevoelens heeft, of tijdens een lesdag als we het over depressie hadden) kan ik eigenlijk niet zeggen op welk moment het veranderde of wat ik precies gedaan heb om het tij te keren. En nu kan ik mij bijna niet meer voorstellen dat ik zo depressief was.

Wat ik wel weet is dat ik door mijn voetreflex therapeute in Zaandam en mijn haptonoom in Rotterdam ging inzien dat het niet zo hoefde en dat is denk ik een begin geweest om te veranderen. Ik ging mijn voeding aanpassen, deed schrijfopdrachten om mijn boosheid en onverwerkte dingen te uiten. Maar het was natuurlijk niet echt gelijk over. Ook toen ik zwanger was en dit niet echt makkelijk verliep en ik na de bevalling ook nog niet bepaald lekker in mijn energie zat, kon die donkere wolk nog wel eens voorbij komen.

In 2002 ben ik begonnen met de opleiding voetreflexologie (er volgde er nog heel veel meer) en ik weet wel dat ik hierdoor anders naar mezelf en het leven ging kijken. Door alle behandelingen en therapeutische weekenden te ondergaan op zowel fysiek, emotioneel en energetisch niveau begon ik te veranderen en klaarde de mist op. Er volgde nog vele workshops/trainingen, behandelingen, zoektochten, producten en mensen waardoor ik steeds weer meer het licht kon voelen i.p.v. het donkere stuk.

Nu eind 2025 kan ik genieten van de gekleurde blaadjes die naar beneden dwarrelen, ondanks dat deze laatste paar maanden ook niet echt makkelijk was vanwege mijn gezondheid en de diagnose FNS (Functionele Neurologische Stoornis) en klachten die heel erg leken op een herseninfarct. Ik weet dat dit weer een reis naar binnen is om te na te gaan wat ik zelf wil en wat goed voor mij is. Want ook al ben ik niet meer die jonge vrouw die een glimlach opplakte om een open en vrolijk persoon te lijken, toch is het wel 1 van mijn valkuilen om dingen te doen voor anderen die misschien niet altijd goed voor mij zijn. In mijn enthousiasme en met een groot loyaliteit gevoel ben ik geneigd om over mijn eigen grenzen te gaan, omdat ik het soms toch lastig vind om echt te voelen wat ik wil of omdat ik dat simpelweg opzij schuif. Net als dat ik merk dat mijn verleden mij gemaakt heeft tot wie ik nu ben en ik soms toch nog mijn gevoelens en ervaringen bagatelliseer en het dus voor mezelf goed is om het op te schrijven.

Het schrijven van dit soort dingen geeft weer openheid aan mijn gedachten en gevoelens. Vooral naar mijzelf toe. En ik vond het wel weer tijd om mijn blog: “Openen” daar voor te gebruiken. Al vind ik het niet lastig om te schrijven, ik vind het wel een beetje lastig om het zo openlijk te delen. Maar er is iets in mij die dit wil delen omdat je dus nooit weet wat er in iemand omgaat. Iemand kan vrolijk zijn en toch van binnen gevoelens ervaren wat je niet weet.