De titel klinkt misschien een beetje drastisch, maar we doen het eigenlijk best vaak. Als we op onze mobiel aan het scrollen zijn, even social media checken, series kijken of wat dacht je van werk? Ook een fantastische om niet te hoeven voelen. Een andere term die ik vaker hoor:even afschakelen.

De afgelopen dagen had ik wat gesprekken met mensen in de praktijk of via de app over de signalen die ons lichaam geven. Iets wat er regelmatig gezegd werd en wat ik de afgelopen tijd ook regelmatig gezegd heb is (en ik overdrijf het even):

Ik ben er wel klaar mee, ik snap die signalen van mijn lijf wel dus dan kan de klacht nu toch gewoon over zijn!

Ik geloof er absoluut in dat ons lichaam ons signalen geeft om aan te geven hoe het met ons is en wat we beter kunnen doen of juist laten. 

Denk aan de spreekwoorden: 

• Wat draag je op je schouders? 
• Je gal spuwen. 
• Wat ligt je zwaar op je maag?

Alleen zijn we vaak te druk of verdoven onszelf zodat we niet goed luisteren. We gaan vaak pas de signalen oppikken als ons lichaam eigenlijk aan het schreeuwen is. Ondanks dat ik het allemaal weet en uitleg aan cliënten en studenten, blijft het voor mij af en toe ook nog een uitdaging.

Zo ook de afgelopen periode. De maanden maart en april had ik veel op de planning staan. Dat was in 1^einstantie niet de bedoeling, maar zoals het soms gaat in het leven, kwam alles bij elkaar. Aangezien ik alles wat ik doe en dus op de planning had staan super leuk vind, had ik het niet eens echt door. Tot dat ik begin mei iets verkeerds at. Ik heb een allergie voor champignons, schimmelkazen e.d. en zonder dat ik het wist at ik iets met een schimmelcultuur erin (de vernieuwde Tempeh van de AH) Gelukkig kreeg ik geen heftige allergische reactie wat ik wel krijg als ik een champignon binnen krijg, maar ik kreeg wel weer een huiduitslag, mijn spijsvertering was flink van slag en toen ik het liet testen had ik toch weer en candida infectie in mijn darmen.

Tja en ik weet dat de weerstand in de darmen zit, dus die weerstand ging bij mij onderuit. En tel daarbij op dat ik al wat drukke maanden achter de rug had. Een virusje kwam voorbij en ik werd niet lekker, verkouden en kreeg koorts. Dit is eigenlijk een heel goed mechanisme van het lichaam! Het is hard bezig om de afvalstoffen op te ruimen

Toen stond ik voor een dilemma: ik moest lesgeven op de allerlaatste lesdag van het les jaar, maar ik was allesbehalve fit. Zou ik thuis blijven of toch gaan? Ik ben gegaan, maar redde het ook niet tot het einde van de lesdag. Ik heb dat niet echt goed uitgeziekt ook al ben ik een paar dagen in bed gebleven.

Om het niet al te lang te maken, mijn lichaam bleef sukkelen. Menstruatie ging behoorlijk overhoop, er kwam weer een virus voorbij, ik hoestte de longen onderhand uit mijn lijf, mijn stem was ver weg en de restverschijnselen die ik van het infarct heb waren weer even duidelijker aanwezig.

Ik kon niet anders doen dan op de rem trappen en heb dingen afgezegd en verschoven. Iets wat ik absoluut niet leuk vindt. Noem het een hoog verantwoordelijkheidsgevoel of FOMO (fear of missing out) maar iets afzeggen vind ik echt lastig.

Even terug naar het begin van deze blog.

Want in die drukke periode of als ik het druk heb, vind ik het fijn om even op de bank te hangen en een puzzle spelletje te spelen, of wat lekkers te eten. Eigenlijk is dat alleen om te verdoven, niet te hoeven waarnemen hoe moe ik ben, wat ik voel of welke impact bepaalde gesprekken of lesdagen met mij gedaan hebben.

Vanmiddag liep ik door het bos en ik was er al een tijdje niet geweest (je weet wel geen energie enzo dus dan blijf je liever op de bank hangen met die regen van de laatste tijd) Tijdens het lopen krijg ik altijd ideeën. Dit keer was de inspiratie het pad waar ik op liep (foto hieronder)

Ik hou van de metaforen die de natuur ons geven

Het pad is nog goed zichtbaar maar door de vele regen en wat zon is het onkruid flink gaan groeien (al zou ik het liever kruid noemen, want brandnetels, bramenstruiken e.d. zijn geen onkruid maar heel nuttig) en op sommige stukken ligt aardig wat modder al droogt het al wat op nu de zon zich laat zien.

Maar laten we het pad links liggen en lopen we er niet meer overheen, dan krijgt de natuur de overhand en is het pad straks niet meer makkelijk begaanbaar of zelfs niet meer zichtbaar.

Hoe fijn is het dan als je het een beetje kunt snoeien, weghalen of misschien zelfs sommige struiken met de wortel en al uithalen? Soms vinden we het gewoon makkelijker om een ander pad te nemen, die niet zo begroeid is of misschien zelfs wel een weg van asfalt.

Zo ook met ons leven en ons lichaam. We hebben de keus om pad van het gemak te kiezen (lekker vrijgemaakt of een weg die bestraat is) of we kunnen ons pad schoonmaken. Loop je nog het juiste pad? Waarom ben je een pad ingeslagen? Hoe komt het dat je toch bepaalde dingen weer op je pad krijgt? Wat mag je nog aankijken en snoeien/opruimen?

Hoe vaker je naar thema’s en dingen gekeken hebt hoe sneller je dingen herkent en je niet meer zo van slag zult zijn of weer sneller het juiste pad ziet.

Roepen dat je er wel klaar mee bent of dat je het wel weet is eigenlijk het makkelijke pad willen nemen.

We mogen juist even zijn met ons lijf en de emoties en dan ontvouwt het pad zich vanzelf. Soms kunnen we nog wat takken e.d. wegsnoeien. Klinkt gemakkelijk maar is juist erg lastig. Maar hoe vaker je een pad bewandeld hoe lastiger het dan weer begroeit.

Je bent niet terug bij af als jouw lijf even een time out wilt.

Het is als berg beklimmen. Je gaat omhoog, maar soms moet je even uitrusten om nog een stukje hoger te komen of de top te bereiken. Als je dan toch even uitrust: geniet dan van het uitzicht en de rust. Bedenk niet de hele tijd hoe lastig het zal zijn om weer verder te klimmen of dat je geen rust kunt nemen want je moet nu echt door naar boven! (of je kan uitrusten en jezelf verdoven zodat je op je plek blijft, niet voor of achteruit) En soms nemen we heel bewust het pad naar beneden.

Je hebt altijd een keuze! 

Welke keuze je ook maakt? Het is altijd goed als je het bewust doet. Soms is het fijn om even die rust te pakken en je tijdelijk af te leiden. Maar als je vooruit wilt dan is het goed om te kijken waar je heen wilt en wat je nog tegen houdt of je op de plek houdt.

Neem dan je verantwoordelijkheid en snoei weg of ontwortel wat niet langer dient en geniet van alles op je pad. Ik ben ook weer aan het snoeien en nagaan waar ik mag groeien en merk dat mijn energie weer beter wordt, mijn darmen weer herstellen en mooie inzichten heb gekregen.

Net als in de natuur, meebewegen met de seizoenen. Zaaien, oogsten, loslaten en terugtrekken.