Ben jij een magneet die alles naar zich toe trekt maar zich daar niet bewust van is?
Ik was sinds lange tijd onderweg met de auto vanuit Zuid-Limburg naar Brabant. Het afgelopen jaar ben ik eigenlijk maar 2 keer weer zo lang onderweg geweest. En tot vorig jaar maart reed ik wekelijks door heel Nederland. Dus het was wel weer even wennen.
De drukte op de weg en alle prikkels, daar moest ik mij even op aanpassen. Daardoor werd ik mij bewust hoe rustig mijn leven de afgelopen tijd is. Door mijn hersen infarct had ik tot een maand of 3 geleden heel snel last van overprikkeling wat er voor zorgde dat de rechterkant van mijn lichaam uitval ging vertonen. Hierdoor heb ik dus lang veel prikkels vermeden. Je zou kunnen zeggen dat mijn wereldje best klein was geworden, want al mijn activiteiten waren binnen 5 tot 15 minuten bij mijn huis vandaan. En mijn werk in de praktijk is heerlijk rustig, yoga lessen geven is ook zonder veel prikkels en de workshops en classes die ik volgde waren in de buurt. Zo heb ik alles weer rustig op kunnen bouwen.
Het voelde voor mij dus een beetje of ik in een andere wereld terecht was gekomen. Toch was het een wereld die ik heel goed kende van voor het infarct. Ik voelde spanning in mijn lijf (die de nacht en ochtend ook al aanwezig waren) en als ik alleen in een auto zit ga ik van alles observeren en “bedenken”. Het eerste wat er natuurlijk naar boven kwam was: is het dan toch geen goed idee om alleen te gaan rijden? Ben ik overprikkeld? Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gingen kwam daar gelijk achter aan: Er is niks aan de hand, dit is je hoofd en angst die praat. Ik heb toen wat dieper in en uit geademd en een oefening gedaan die ik ook wel in mijn yoga les gebruik (zo handig om mensen lessen mee te geven en nog handiger om ze in de praktijk zelf toe te passen) Bewust mijn lijf voelen, waar zijn de “grenzen” van mijn lichaam en maak de ruimte om mijn lichaam groter. Groter dan de auto en zo groot als dat ik op dat moment nodig had. Doordat ik deze oefening veel doe gaf het mij letterlijk en figuurlijk gelijk meer ruimte. De spanning nam af en mijn gedachtes werden rustig. Terwijl ik rustiger werd viel het mij nog meer op hoe gestrest de meeste mensen op de weg waren. Mensen keken niet al te vrolijk, bumper kleven, bellen achter het stuur enz.
Dit allemaal waarnemen is iets wat ik altijd deed en nog steeds doe. Alleen voorheen wist ik niet wat ik er mee moest. Of liever gezegd ik had geen idee dat ik het waarnam. Ik blijk nu eenmaal een magneet te zijn zoals ik het zelf noem. Ik “trek” van alles naar mij toe, gevoelens, gedachten, lichamelijke dingen. Nu heb ik geleerd dat dingen die ik waarneem vaak niet van mij zijn. Maar ik moet ook bekennen dat het een stuk makkelijk was in een rustig tempo dan in het jachtige tempo op de A2. Want ik neem het waar, maar wat dan?
Ik had de bezorgdheid van mijn omgeving waar genomen omdat ik alleen het stuk ging rijden (ook nog op 1 dag heen en weer), alleen had ik natuurlijk “bedacht” dat het mijn eigen bezorgdheid was. De spanning die ik in mijn lichaam voelde kwam “toevallig” overeen met de klachten van mijn cliënt die ochtend en van mensen die de afgelopen week in mijn yoga lessen waren. Alleen kon ik van alles bedenken waardoor ik alles voelde (slecht slapen, volle maan e.d.). Dus bedacht ik dat het natuurlijk van mij was.
En wat als ik daar helemaal niks mee hoef, alleen maar waarnemen. Rustig ademhalen en Zijn. Klinkt best makkelijk, maar het duurde wel even voor ik mij bewust was wat ik allemaal waarnam en het ook kon laten bij wie het hoorde. Het is ook een beetje oefenen, net als leren fietsen.
En in deze tijd van het jaar lijkt het wel of iedereen gestrest is, veel moet en weinig tijd heeft voor zichzelf. Dit weekend voelde ik ook de spanning weer opkomen, soort van kerst-stress van wat ik nog allemaal wilde doen en halen. En natuurlijk kon ik in de winkel niet vinden wat ik wilde hebben. En ik reageerde op de automatische piloot, lekker mopperen en het idee hebben dat ik het allemaal alleen moet bedenken.
Ik heb mijn dagelijkse momenten van meditatie/reflectie/vragen stellen wat opgeschroefd, juist in deze tijd. Juist als ik er minder tijd voor denk te hebben, heb ik het extra nodig. Want hoe meer je in verbinding bent met jezelf en jouw lijf kan je makkelijker de energie en de dingen om je heen waarnemen waar je bewust van bent. Het lukt dan makkelijker om het te laten bij wie het hoort. En dan ervaar je meer rust en energie.
Hoeveel prikkels pik jij op van de mensen om je heen? Wat heb jij nu eigenlijk zelf nodig? Welke mogelijkheid heb je om elke dag (of elk moment van de dag) jezelf waar te nemen en rust en ruimte te voelen?
Fijne feestdagen en tot in 2020.
openen.blog 