Aan welke verbinding denk je bij deze vraag? Misschien denk je wel aan je internet verbinding. Of verbinding met anderen mensen. Alleen is dat niet de verbinding die ik bedoel. Want hoe kan het dat veel mensen gelijk in de stress raken als er geen internet verbinding is, maar ze de verbinding met zichzelf en hun behoeften vaak niet eens dagelijks opmerken?

Zelf kwam ik er achter dat ondanks dat ik echt een gevoelsmens ben, mijn hoofd het had overgenomen. Graag alles willen analyseren, uitleggen, kennis opdoen. Dat is ook een goeie eigenschap, zeker zoals ik mijn eigen praktijk heb en docent was is het handig. Het geeft overzicht. En mijn hoofd gaf mij toestemming om in mijn werk mijn gevoel te gebruiken. Invoelen wat mensen nodig hebben, empatisch kunnen reageren, zorgzaam zijn. Buiten mijn werk gebruikte ik het ook vooral voor anderen. Als ik al iets voelde wat nodig was voor mezelf, dan ging ik het eerst analyseren of het wel zo was, of er tijd voor was en hoe ik dat kon oplossen. Want ja als ik opstond en mijn lichaam eigenlijk aangaf dat het meer behoefte had aan een vrije dag dan om vroeg op te staan en een lange werkdag te voldoen, merkte ik dat wel alleen schoof ik het terzijde. En dat is een keertje niet erg, maar als je dat te vaak doet en op een ander tijdstip ook je rustmomenten niet pakt, dan is dat niet handig.

Tot begin vorig jaar had ik een (over)volle agenda. En zoals mijn hoofd altijd zei: allemaal dingen die ik leuk vind. Werken in de praktijk, lesgeven in het midden van het land, een yoga opleiding volgen die niet naast de deur is. Dingen die ik met plezier deed. Alleen omdat mijn agenda zo vol was, verloor ik de verbinding met mezelf. Ik zorgde in die tijd wel goed voor mezef. Of eigenlijk voor mijn lichaam. Ik at gezond, had een personal trainer, deed veel aan yoga, zorgde dat ik mijn uren slaap haalde. Ik vergat alleen dat het ook belangrijk is om rustmomenten te hebben. Momenten waarin helemaal niks hoeft en ik verbinding maakte met mezelf. In die momenten kan je opladen, kunnen nieuwe dingen ontstaan. Toen ik in maart vorig jaar letterlijk en figuurlijk uitviel (zie mijn vorige blog) kon ik niks anders doen dan gaan voelen wat ik zelf nodig had. En ook toen begon mijn hoofd zich er in het begin mee te bemoeien: wanneer kan je weer gaan werken, want je hebt een eigen zaak. En wat dacht je van les geven? Want het studie jaar is nog niet voorbij. Maar gedurende het revalidatie proces leerde ik ook vooral om rustmoment te pakken en te voelen wat ik zelf nodig had.

Afgelopen juni liet mijn lichaam mij weer weten dat ik een beetje dezelfde kant op ging als voorheen. Mijn agenda begon steeds weer wat voller te raken en de rustmomenten werden minder. Elke dag weer bezig zijn met andere mensen, dingen doen die ik misschien niet echt wilde maar mijn hoofd kon er wel weer een draai aan geven, activiteiten met veel prikkels. Dus tja aangezien ik de kleinere signalen en behoeften over het hoofd zag (of net deed of ik het niet merkte) vond mijn lichaam dat het dan maar even moest laten merken dat dit niet ging. Als mijn zenuwstelsel teveel overprikkeld is dan komen de symptomen van vorig jaar weer terug en dan kan ik niks anders doen dan het serieus nemen.

Op dat moment kon ik door de lieve mensen om mij heen weer verbinding maken met mezelf. Veel rusten, meditatie en Access Bars behandelingen zorgde ervoor dat ik niet in de angst schoot en kon blijven verbinden met wat er echt gebeurde. Ik was de verbinding met mezelf weer een beetje kwijt. Door vragen aan mezelf te stellen en vooral te luisteren naar de antwoorden die vanuit mijn lijf, energie en zijn komen en niet vanuit mijn hoofd, merkte ik dat ik weer sneller de rust vond in mezelf.

Ik moest op dat soort momenten ook denken wat ik altijd aan de studenten Voetreflex vertelde. Het hart zorgt eerst voor zichzelf en dan pas voor de rest van het lichaam. Het zuurstofrijke bloed gaat eerst naar het hart zelf voordat het verder pompt naar de rest van het lichaam. Hoe kan je voor andere mensen zorgen als je niet eerst voor jezelf zorgt? Dat is niet egoistisch maar zelfzorg. Net als in het vliegtuig waar gezegd wordt dat ouders met kinderen eerst zelf het zuurstofkapje opzetten voordat ze dat bij hun kinderen doen.

Zoals ik weet uit mijn werk in de praktijk en de verhalen om mij heen, ben ik niet de enige. In deze tijd staan we constant in verbinding met de buitenwereld (via ons werk, familie, social media) en vergeten wij onze eigen behoeften wel eens. Misschien kan jij jezelf de volgende vragen eens stellen.

• Hoe is de verbinding met mezelf?
• In hoeverre bepaald mijn hoofd/verstand wat ik doe?
• Wat heb ik nodig om meer met mezelf te verbinden?
• Waar word ik blij van?
• Welke ruimte en bewustzijn kan ik zijn om mijn eigen verbinding en energie te versterken?

Hoe meer jij goed zorgt voor jezelf en dicht bij jezelf blijft, hoe meer rust er in je leven zal komen. Hierdoor kunnen er weer mooie dingen en kansen op je pad komen zodat jij jezelf steeds meer mag ontplooien.

Luister naar de fluisteringen van jouw lichaam, zodat het later niet hoeft te schreeuwen.