Deze blog zal persoonlijker zijn, maar de afgelopen tijd krijg ik van veel mensen de vraag hoe het nu met mij is. Ik vind het altijd lastig om daar een kort antwoord op te geven, want er is zoveel gebeurd en soms ben ik alweer bijna vergeten hoe heftig het jaar geweest is. Er is veel veranderd en toch ervaar ik het als een mooie reis

Op 12 maart 2018 kreeg ik in de ochtend een herseninfarct. Ik stond koffie te zetten en mijn zicht viel aan mijn rechter oog grotendeels weg. Op dat moment had ik geen idee wat er aan de hand was en ik had ook zeker geen idee dat mijn leven vanaf dat moment anders zou zijn. Aangezien mijn oog niet beter werd, ik totaal niet meer wist wie mensen waren, mijn rechtkant van mijn lichaam ook raar begon aan te voelen en ik ook niet meer helemaal goed uit mijn woorden kwam, heeft mijn man de huisarts gebeld. Daar werd ik doorgestuurd naar de eerste hulp en uiteindelijk heb ik 24 uur op midi-care gelegen. In de loop van de week werd duidelijk dat het toch een CVA was, dat houdt in dat het een herseninfarct is met “blijvende” schade.

De eerste weken heb ik in een soort van bubbel doorgebracht. Mijn hoofd was compleet stil, geen gedachtens terwijl mijn hoofd daarvoor nooit echt rustig was, ik maakte wel eens een grapje dat ik op zoek was naar de uit knop en na het infarct leek die knop ingedrukt te zijn. Fijn zo’n rustig gevoel in je hoofd, maar als dat inhoud dat alle prikkels van geur, smaak, geluid en beeld extra hard binnenkomen dan is het minder fijn. Als iemand vraagt wat je wilt eten of drinken en je geen idee hebt wat je wilt eten of wat je eigenlijk lekker vind wordt het wat anders. Of iets lezen en geen idee hebben wat die woorden betekenen. Ik begon eigenlijk weer helemaal opnieuw. Een 0 punt.

Bij het gesprek met de neuroloog in het ziekenhuis kwam er uit dat er toch wel meer “schade” en “rest-verschijnselen” was dan in eerste instantie gedacht werd. Ik was ook erg goed in doen of alles wel normaal was. Gezien mijn jonge leeftijd vond de neuroloog het beter als ik naar een CVA verpleegkundige ging. Daar werd in kaart gebracht wat er allemaal niet goed ging en wat we daar aan konden doen. Het was best een rij van klachten: geen condititie meer, mijn rechterbeen sleepte, mijn rechter arm was lastig in gebruik zowel qua kracht als fijne en grove moteriek, mijn oog en rechterkant van mijn gezicht was helemaal verkrampt, praten was best lastig want ik kon niet op woorden komen of zei hele andere dingen dan dat ik bedoelde, op de computer, telefoon of tablet kijken ging niet, ik kon nog maar 1 ding tegelijk doen of denken, autorijden durfde ik niet eens, ik was heel snel overprikkeld, ik kon mijn lichaamstemperatuur niet goed regelen, zo ontzettend moe, niet meer naar de winkel of een restaurant kunnen door te veel prikkels en heel vaak paniek aanvallen. En met dat lijstje kwam ik uiteindelijk 6 weken na het infarct bij het revalidatiecentrum terecht. Ik kreeg het hele pakket, fysiotherapie, psycholoog, ergotherapie, mind fullness, diëtiste, revalidatie arts. 4 maanden ging ik meestal 4 dagen per week daar heen. Gelukkig had ik steun van mijn gezin die mij erheen brachten, want ik kon nog steeds geen auto rijden. Vond ik best lastig, want ik was toch altijd erg zelfstandig geweest en nu kon ik nog niet eens 10 minuten zelf rijden.

Wat ik vooral leerde in die periode was hoe ik om moest gaan met de dagelijkse dingen, hoe ik mijn energie moest verdelen en de overprikkeling. En afwachten hoe mijn lichaam zou gaan herstellen. Ik merkte dat alles wat ik weer voor het eerst deed eerst een paniek aanval uitlokte, maar daarna ging het wel weer beter. Mijn hersens moesten nieuwe wegen vinden om dingen door te sturen. In die tijd begon ik ook weer een beetje met werken. In mijn praktijk kon ik mijn eigen tijd en tempo aanpassen en opbouwen. Het lesgeven heb ik wel geprobeerd, maar vanwege de lange werkdagen, de vele kilometers die erbij kwamen kijken en het werk op de laptop, ging dat niet goed. Het was vallen en opstaan. Letterlijk en figuurlijk. Want als ik teveel deed of overprikkeld raakte dan kreeg ik weer uitval rechts en waren de woorden weer ver te zoeken. Uiteraard is het een paar keer gebeurd dat ik veel te veel gedaan had en weer overeind moest krabbelen.

Er wordt gezegd dat in het eerste half jaar het meeste herstel plaats vind, maar tot 1,5 jaar daarna kan herstel doorgaan. Maar er werd elke keer bijgezegd, de overprikkeling is het lastigste en ik moest er maar rekening mee houden dat die zou blijven. De motoriek, mijn conditie en woorden gingen inderdaad sneller vooruit dan de overprikkeling. Deze is ook lastig uit te leggen en niet te zien aan de buitenkant. Maar het kwam erop neer dat als ik al naar de winkel, bibliotheek of iets dergelijks ging ik mijn oordoppen in moest doen en mijn blik alleen moest richten op de dingen direct voor mij. Ik moest goed plannen wat ik ging doen zodat ik dan ook rustmomenten op die dag kon inplannen. Thuis vluchtte ik vaak naar boven omdat het tijdens het koken of televisie kijken en gesprekken voeren teveel was.

Nu 15 maanden later vergeet ik nog wel eens hoe het was. Ik heb zelf hard gewerkt voor mijn herstel. Tijdens en vooral na de revalidatie heb ik veel behandelingen gehad van collega’s, elke week yoga en blijven vertrouwen op mijn lichaam en zijn herstel. Vooral ook weer kijken wat wel kan. Ik werk met plezier in mijn praktijk, ben weer volop met yoga bezig. Mijn conditie is enorm verbeterd en veel van de klachten die ik had zijn weg. Waar ik nu nog op let is dat ik genoeg rustmomenten pak en dat hoeft niet te betekenen dat ik ga slapen, maar wel even momenten pak zonder prikkels. Het tempo dat ik voor het infarct had past niet meer bij me. Als ik weer een beetje richting dat tempo ga of dingen doe die niet (meer) bij mij passen merk ik dat aan mijn lichaam. Dan begint mijn rechterkant weer te verkampten en kom ik moeilijker uit mijn woorden. Als ik die signalen negeer dan begint ook mijn zicht aan mijn rechteroog weg te vallen en valt rechts weer een beetje uit. Dat is dus de uitnodiging om goed na te gaan wat ik zelf wil en wat er echt belangrijk is.

Het heeft mij dichter bij mezelf gebracht. Laten inzien dat ik vooral bezig was met mijn werk, opleiding en het anderen naar de zin maken. Ook al deed ik dingen die ik leuk vond, de balans was ver te zoeken. Als ik voorheen op mijn yoga-matje lag dan was ik gelijk bezig wat die oefening van dat moment kon toevoegen voor mijn eigen yoga opleiding of dat het een goeie ademhalingsoefening was voor tijdens een les. Niet echt afschakelen dus. Ook al ben ik echt een gevoelsmens, ik was ook iemand die alles met mijn hoofd wilde bedenken en analyseren en controle wilde houden. Mijn hoofd maakte overuren. Niet heel gek dus dat mijn hoofd alle controle los liet. Het hart en hoofd op 1 lijn brengen is voor mij de boodschap. Want ik ben altijd van mening dat er in elk proces een waardevol cadeau te vinden is. Een moment van persoonlijke groei. Niet gemakkelijk maar wel heel waardevol. Ik blijf werken naar verbetering van mijn lichaam en vooral de rust in mezelf. Wat wil ik echt en hoe kan ik dat neerzetten.

Volg je hart want dat klopt.